< Artykuły

Kim byli pierwsi polscy olimpijczycy, medaliści letnich igrzysk?

Pierwszy medal w historii letnich olimpiad zdobyła dla Polski czwórka kolarzy torowych: Franciszek Szymczyk, Jan Łazarski, Józef Lange i Tomasz Stankiewicz. Trzej z nich przeżyło wojnę, a Stankiewicz zginął w Palmirach, 21 czerwca 1941 r. Zastrzelili go Niemcy w ramach akcji eksterminacji polskiej inteligencji.

 

Srebro z Paryża przywiózł jeździec Adam Łukasz Królikowski. Na koniu Picador zdobył medal w skokach przez przeszkody. Po wojnie był instruktorem jeździectwa. Pracował także jako konsultant przy kręceniu filmów. Zmarł po wypadku na planie jednego z nich („Popioły” Andrzeja Wajdy)  – jego koń potknął się, Królikowski wypadł z siodła i złamał kręgosłup w kilku miejscach. Wkrótce zmarł w szpitalu.

 

Na pierwsze złoto Polska musiała poczekać jeszcze 4 lata po zakończeniu IO w Paryżu. W Amsterdamie wywalczyła je w rzucie dyskiem Halina Konopacka.

Polka, której przodkowie (ze strony matki) byli Tatarami, w Amsterdamie ustanowiła zresztą rekord świata oraz zgarnęła jeszcze jedno trofeum – została miss igrzysk. Była niezwykle wszechstronną zawodniczką: uprawiała także rzut oszczepem, pchnięcie kulą, skok wzwyż i w dal. W sumie, w różnych konkurencjach, zdobyła 27 tytułów mistrzyni Polski. Na głowie zwykle nosiła czerwony beret – to był jej charakterystyczny znak.

Jej liczne talenty obejmowały nie tylko dyscypliny sportowe. Konopacka był także poetką (opublikowano nawet zbiór jej wierszy) i malarką. Była żoną Ignacego Matuszewskiego, ministra skarbu II Rzeczypospolitej. Brała udział w przeprowadzonej przez męża ewakuacji 75 ton złota z Banku Polskiego. W 1939 r. złoto to wspólnie m.in. z mężem przewiozła, kierując ciężarówką, z Polski do Francji, gdzie trafiło w ręce rządu Rzeczypospolitej. Konopacka z ogarniętej wojną Europy przedostała się do USA, gdzie mieszkała do śmierci w 1989 r. Odwiedzała jednak kilka razy Polskę. Tu też została pochowana na Cmentarzu Bródnowskim.